Szacuje się, że zaburzenia opozycyjno-buntownicze (oppositional defiant disorder,ODD) diagnozowane są u około 6-10% chłopców już w wieku wczesnoszkolnym i 2-9% dziewcząt, najczęściej w okresie dojrzewania. W dużych miastach diagnozuje się je częściej niż wśród mieszkańców wsi.  Zaburzenia opozycyjno-buntownicze charakteryzują się uporczywymi wzorcami prowokacyjnego, buntowniczego i mściwego zachowania. Osoby z ODD często prezentują duże trudności w zakresie panowania nad frustracją i złością, aktywnie sprzeciwiają się dorosłym, łamią zasady ustalone przez innych i nie biorą odpowiedzialności za zachowania niepożądane, przerzucając ją na otoczenie. Można powiedzieć, że ODD to trwałe i powtarzające się zachowania, które naruszają oczekiwania społeczne.

W przypadku podejrzewania afazji rozwojowej u dziecka, kluczowym etapem jest przeprowadzenie wielospecjalistycznej diagnozy. Proces ten może być trudny i wymagający, ale jest niezwykle istotny dla zrozumienia przyczyn zaburzeń rozwoju mowy. W celu ustalenia diagnozy, warto rozważyć przeprowadzenie szeregu badań, które pomogą wykluczyć inne potencjalne przyczyny i określić specyficzne problemy dziecka.

W dzisiejszym świecie, pełnym nowych technologii i „rozpraszaczy” uwagi, rodzice często zmagają się z wyzwaniem budowania silnej relacji z dziećmi. Często spotykamy się z sytuacją, w której dzieci czują się nierozumiane, a rozmowy z nimi stają się jednostronne i pełne komentarzy dorosłych. Zamiast skupić się na słuchaniu i empatycznym dialogu, wpadamy w pułapkę interpretacji i moralizowania.

Dystymia jest zaburzeniem, które wpływa na wielość sfer życia osoby. Niski nastrój, brak energii i trudności w codziennych czynnościach mogą prowadzić do utraty zainteresowań, pogorszenia relacji interpersonalnych i obniżenia jakości życia. Osoby z dystymią mogą również doświadczać trudności w pracy lub w szkole ze względu na trudności w koncentracji i brak motywacji.

Niestety, dystymia jest często niediagnozowana lub pomijana, ponieważ jej objawy mogą być uważane za typowe dla osobowości pesymistycznej lub wynikające z trudności życiowych.

Zespół lęku uogólnionego, znany również jako zaburzenie lękowe uogólnione (ang. Generalized Anxiety Disorder, GAD), jest chronicznym zaburzeniem lękowym. Charakteryzuje je stała obecność lęku, niezależna od okoliczności zewnętrznych, co nazywane jest „lękiem wolnopłynącym”. Nawet w sytuacjach, gdy nie ma konkretnych powodów do obaw, osoba z GAD może odczuwać nieustanny lęk przed nieszczęściem. Martwienie się pełni różne funkcje, często mające charakter ochronny. Osoby z GAD wierzą, że przez martwienie się będą lepiej przygotowane na najgorsze, uważają je za strategię radzenia sobie z niepowodzeniami. Mają przekonanie, że martwienie się pozwoli im rozwiązać problemy, przewidzieć konsekwencje i uniknąć niebezpieczeństw.

Wezwania współczesnego świata powodują, że coraz więcej osób zwraca się o pomoc do psychoterapeutów. Kim jednak jest zatem psychoterapeuta i jakie zadania spełnia?

Psychoterapeuta to osoba, która ukończyła specjalistyczne szkolenie w dziedzinie psychoterapii, posiadająca wiedzę, umiejętności i kompetencje niezbędne do pracy z osobami zmagającymi się z różnorodnymi wyzwaniami psychicznymi, które często prowadzą do powstawania objawów takich jak: depresja, zaburzenia lękowe, zaburzenia odżywiania i inne.

Życie nie jest pozbawione wyzwań i trudności. Każdy z nas w pewnym momencie doświadcza stresu psychospołecznego, który może pochodzić z różnych źródeł, takich jak rozwód, choroba, problemy finansowe, konflikty w relacjach lub trudności szkolne. W większości przypadków, radzimy sobie z tymi sytuacjami i powracamy do równowagi emocjonalnej. Niemniej jednak, dla niektórych osób, stres może stać się przytłaczający i prowadzić do zaburzenia adaptacyjnego.

Afazja rozwojowa to specyficzne zaburzenie rozwoju mowy i języka u dzieci, które może stanowić poważne wyzwanie zarówno dla małych pacjentów, jak i ich rodziców. Po otrzymaniu takiej diagnozy, wielu rodziców doznaje szoku i niepewności co do tego, czym właściwie jest afazja rozwojowa oraz jak radzić sobie z tym codziennie. W Polsce, wśród specjalistów zajmujących się diagnozowaniem zaburzeń mowy u dzieci, nie ma jednoznacznej terminologii dotyczącej afazji rozwojowej. Często używane są zamiennie takie terminy jak niedokształcenie mowy o typie afazji, niedokształcenie mowy pochodzenia korowego, niedorozwój mowy, dysfazja, alalia lub SLI. Warto zrozumieć, czym tak naprawdę jest afazja rozwojowa i jakie są możliwości pomocy dla dziecka.

Trening rodzicielski jest metodą terapeutyczną, adresowaną do rodziców dzieci z zaburzeniami eksternalizacyjnymi, najczęściej z rozpoznanie ADHD.

Treningi rodzicielskie mają na celu uczenie rodziców skutecznego stosowania metod, które prowadzą do redukcji zachowań́ problemowych i zwiększenia ilości zachowań́ adaptacyjnych u dzieci oraz lepszego radzenia sobie z trudnymi zrachowaniami wynikającymi z objawów ADHD. Cele te realizowane są dzięki wzmacnianiu rodzicielskich umiejętności radzenia sobie oraz kompetencji wychowawczych, w tym przez: zachęcanie rodzica do nabywania wiedzy na temat samego zaburzenia, naukę wspierania dziecka w sytuacjach społecznych, stosowanie metod ułatwiających funkcjonowanie dziecka w sytuacjach zadaniowych oraz organizowanie jego działań.