Rozpowszechnienie zaburzeń psychicznych w populacji dzieci i młodzieży dotyczy około 10 % populacji, przy czym na przestrzeni ostatnich lat obserwuje się narastanie częstości zaburzeń zależnych lub częściowo zależnych od uwarunkowań cywilizacyjnych i kulturowych. Co więcej, obserwujemy alarmujący trend wzrostu częstości zaburzeń, często związanych z uwarunkowaniami cywilizacyjnymi i kulturowymi, które z roku na rok stają się coraz bardziej znaczące.

W dzisiejszym szybkim tempie życia, pełnym wymagań i ciągłego napięcia, nie jest rzadkością odczuwanie braku chęci i energii do wykonywania codziennych obowiązków. Często bagatelizujemy znaki wysyłane nam przez nasze ciało i umysł, ignorując konieczność zatrzymania się i zastanowienia nad własnym stanem psychicznym. Brak tego zrozumienia może prowadzić do poważnych konsekwencji, a jednym z nich jest zmęczenie psychiczne.

W dzisiejszej dyskusji publicznej coraz częściej podejmowany jest temat przemocy i znęcania się nad innymi. Jednak, gdy myślimy o przemocy, nasz umysł zwykle kieruje się w stronę obrazów fizycznych aktów agresji – szarpania, bicia czy naruszania integralności cielesnej. Te formy znęcania są niezaprzeczalnie przerażające i łatwe do rozpoznania, pozostawiając widoczne ślady, zarówno na ciele, jak i w pamięci osoby poddawanej przemocy. Warto jednak pamiętać, że przemoc przybiera wiele różnych form, a jedną z najbardziej subtelnych i trudnych do zidentyfikowania jest przemoc psychiczna.

W dzisiejszym społeczeństwie, w którym wygląd często stawiany jest na piedestale, coraz więcej osób zmaga się z różnego rodzaju zaburzeniami związanymi z ich własnym ciałem. Jednym z nich jest dysmorfofobia, znane również jako cielesne zaburzenie dysmorficzne lub zaburzenie obrazu ciała (Body Dysmorphic Disorder, BDD). To poważne schorzenie psychiczne, które dotyka osoby w różnym wieku i każdej płci, prowadząc do poważnych konsekwencji dla ich zdrowia psychicznego i jakości życia.

Hipochondria, znana również jako zaburzenie hipochondryczne lub lęk o zdrowie, jest stanem psychicznym charakteryzującym się obsesyjnym przekonaniem o istnieniu poważnej choroby, mimo braku medycznych dowodów na jej obecność. Osoby cierpiące na hipochondrię przeżywają silny lęk związany z własnym zdrowiem, często interpretując niespecyficzne objawy ciała jako dowody na groźne schorzenia. Wzmacniają to negatywne myśli automatyczne, wyobrażenia wzrokowe oraz obsesyjne badania medyczne. Wspomniany poznawczo-behawioralny model hipochondrii może pomóc w zrozumieniu przyczyn i mechanizmów tego zaburzenia.